Anakaa kati ya timu ya lugha nyingi ya wenzake 40, wasemaji wa Kipashto, Dari, Kiajemi, Kiarabu, Kiurdu na Kiingereza, katika chumba kilichojaa vidhibiti na vipokea sauti vya sauti.
Kila mwenzake ameunganishwa na maisha tofauti, hofu mpya, hadithi ya kipekee.
Wengi wanaopiga simu ni wanawake, akina mama walio na watoto wadogo, wajane, wanawake wasioolewa ambao wamejenga maisha yao yote nchini Pakistani lakini sasa wanahofia kila kitu kinaweza kubadilika mara moja.
Kazi ya Sumaya ni kuwasaidia katika nyakati zao hatarishi.
Rudia Afghanistan
Tangu kundi la Taliban kutwaa Afghanistan mwaka 2021, mamia ya maelfu ya Waafghanistan wamekimbia kuvuka mpaka na kuingia Pakistan, na kujiunga na idadi kubwa ya wakimbizi ambao tayari wamekuwepo kwa miongo kadhaa.
Lakini sintofahamu imeongezeka kufuatia uamuzi wa Serikali ya Pakistan kuendelea na utekelezaji wa ‘Mpango wao wa Kurejesha Wageni Haramu’ (IFRP), zaidi ya Waafghanistan milioni moja wamerejea Afghanistan kutoka Pakistan.
Kwa miongo kadhaa, wengi wao wameichukulia Pakistan kama makazi yao, na wanahangaika kwa matarajio ya kurejea katika nchi iliyo katika mzozo wa kibinadamu wa muda mrefu.
Nyumba kuvamiwa
Wakati Sumaiya ambaye anafanya kazi UNHCR hupokea wapigaji simu, huwaelekeza kwenye huduma husika zinazotolewa na UNHCR ambayo pia inasaidia simu ya usaidizi.
Anatoa mwongozo na kushiriki habari za vitendo.
Lakini kinachomlemea zaidi ni pale ambapo hawezi kuwapa wapigaji uhakika.
Anakumbuka mazungumzo moja na mama mmoja ambaye alitokwa na machozi, akieleza kwamba nyumba yake ilikuwa imevamiwa na kubomolewa, na kwamba hakuna jirani yake yeyote ambaye angemfungulia milango yeye na watoto wake.
Siku kadhaa, anamaliza zamu yake akiwa amechoka – “hawezi kujisaidia,” alikubali – lakini kila asubuhi, anarudi kusaidia wale wasiobahatika kuliko yeye mwenyewe.
Daraja kati ya hofu na uwazi
Wakimbizi na wanaotafuta hifadhi, hasa wale wanaoishi karibu na Islamabad, mji mkuu wa Pakistani, hawawezi tena kufikia ofisi za UNHCR au maeneo ya washirika kwa urahisi, kwani harakati zimewekewa vikwazo zaidi.
Wapigaji simu wengi sasa hutafuta usaidizi katika kufafanua uvumi, habari potofu kuhusu kufukuzwa nchini au ahadi za uwongo za kupata makazi mapya badala ya pesa. Nambari ya usaidizi imekuwa njia ya maisha kwa wengi.
“Kama simu ya usaidizi haikuwepo, watu wengi sana wangetapeliwa, kupotoshwa, au kuogopa bila sababu.” Alisema Sumaiya.
Kwa watu ambao hawawezi kuondoka majumbani mwao, mazungumzo na Sumaya na wenzake mara nyingi ndiyo daraja pekee kati yao na taarifa sahihi – wakati mwingine daraja pekee kati ya hofu na uwazi.
Matumaini yanatawala
Katikati ya simu nyingi za uchungu anazoshughulikia, kumbukumbu moja inaendelea kumpa nguvu.
Mwanamke mzee wa Afghanistan, peke yake, aliwahi kupiga simu kumshukuru tu. Alikuwa amepokea usaidizi wa kuokoa maisha kutoka kwa UNHCR na alitaka Sumaya ajue maana yake kwake.
“Mwanamke huyo hakuwa na familia, hana mfumo wa usaidizi, na hana wavu wa usalama. Anaishi peke yake kabisa,” Sumaiya alikumbuka. “Lazima alikuwa na umri wa miaka 55, lakini alionekana kuwa mzee zaidi. Kwa muda mfupi, nilihisi kwamba kazi yangu ni muhimu sana. Kazi yetu katika UNHCR inawafikia watu wanaoihitaji zaidi.”
